-Ես լավ գիտեմ այս մարդուն։ 630 օր է ինչ զրկված է ազատությունից Վահագն Վերմիշյանը։ Ունեմ տարբեր ընկերներ։ Նրանցից շատերը հաճախ խոսում են փողի մասին։ Վերմիշյանը՝ առնվազն իմ ներկայությամբ, երբեք։ Նա այն հազվադեպ մարդկանցից է, ում համար դեր չի խաղում նյութականը։
Նախագծելով մի քանի միլիոն քառակուսի մետր, ապրում էր 36 մետրանոց բնակարանում, իսկ աշխատավայրում ուներ բազմոց, որի վրա հաճախ գիշերում էր: Երբ նշանակվեց Օրյոլի մարզի գլխավոր ճարտարապետ, տրամադրեցին առանձնատուն՝ մարզպետի տան մոտ։ Բայց նա վարձեց մեկ սենյականոց բնակարան մարզպետարանի մոտ, քանզի տարված է միայն ու միայն աշխատանքով։
Մի ամռանն ես հյուր էի Օրյոլում, երբ նրա մոտ գծագրերով ներս մտավ ինչ-որ երիտասարդ տղամարդ և խնդրեց, որպեսզի մենակ թողնեմ նրանց։ 20 րոպե անց Վերմիշյանը բառիս բուն իմաստով դուրս շպրտեց նրան աշխատասենյակից՝ ետևից նետելով գծագրերն ու դռան մեջ մնացած նրա կոշիկի մի թայը։ Պարզվեց, որ տեղի խոշոր կառուցապատողներից մեկը եկել էր Վերմիշյանին բնակարան նվիրելու առաջարկով։
Իսկ այժմ Վերմիշյանի աշխատանքի վայրն է դարձել բանտային խուցը, որի պատերին փաքցված են անօդաչուներից պաշտպանող խրամատների հաշվարկներն ու գծագրերը: Ես լավ գիտեմ այդ մարդուն։ Նրա հոգին մաքուր է։ Նա եւ կոռուպցիան անհամատեղելի են։
Տասնյակ մարդիկ կասկածվում են ծանր հանցագործությունների մեջ տանը նստած։ Իսկ Վերմիշյանը կասկածվում է մի քանի հազար դոլար կաշառք վերցնելու մեջ՝ բանտում։ Իմաստը կորցրել է իմաստը։ Չճանաչելով դատավորին, դիմում եմ նրան խնդրանքով բաց թողնել Վերմիշյանին, թող նա սպասի դատավարության արդարացի ելքին ազատության մեջ՝ նա առնվազն դրան առժանի է,- գրում է արձակագիր, գործարար Մարկ Արենը։
