Մանգոյի հայրենիքը համարվում է Մյանմարի և հնդկական Ասսամ նահանգի անձրևային անտառները

Մանգոն աճում է տարբեր երկրներում, բայց շատ տարածված է Հնդկաստանում։ Այն ուտում են և հասած և չհասած վիճակում, իսկ երկրորդ դեպքում այն ​​օգտագործում են որպես բանջարեղեն, այլ ոչ որպես միրգ։ Այնուամենայնիվ, ամբողջ աշխարհի խոհարարական մասնագետները պատշաճ հարգանքով են վերաբերվում մանգոյին և նրանից պատրաստում անհավանական քանակությամբ տարբեր ուտեստներ և աղանդեր։

Հնդկաստանը մանգոյի բերքահավաքով աշխարհում առաջին տեղն է զբաղեցնում։ Այս շոգ երկրում տարեկան հավաքվում է ավելի քան 13.500.000 տոննա մանգո։ Եվրոպայում այս միրգը մշակվում է Իսպանիայում և Կանարյան կղզիներում։ Որոշ սորտեր աճում են նաև Հարավային Ամերիկայի երկրներում։

Թեև չհասած մանգոն այնքան էլ համեղ չէ այն պեկտինի արժեքավոր աղբյուր է։ Պարունակում է նաև խաղողաթթու և կիտրոնաթթու։ Միևնույն ժամանակ, հասած մանգոյի պտուղներում դրանց պարունակությունը չնչին է։

Հին ժամանակներից Հնդկաստանում մանգոյի ծառը համարվում է սուրբ և մարդիկ հավատում են, որ այն կարող է կատարել ցանկությունները։ Ասում են՝ եթե Ամանորին մուտքի դռան վրա թարմ մանգո կախեք, ապա ձեր տուն անպայման երջանկությունն ու օրհնությունը կգան։

Մանգոյի հայրենիքը համարվում է Մյանմարի և հնդկական Ասսամ նահանգի անձրևային անտառները, որտեղ այս պտուղները աճեցվել են ավելի քան 4000 տարի։ Ավելին, Հնդկաստանում և Պակիստանում մանգոյի ծառը համարվում է ազգային բույս։

Մի քանի աղբյուրների համաձայն՝ մանգոյի օգտագործումը նվազեցնում է որևէ վիրուսով վարակվելու հավանականությունը, ինչպես նաև հանգստացնում է նյարդային համակարգը։

Մանգոն ցածր կալորիականությամբ միրգ է հետևաբար, այն կարող են օգտագործել դիետայի մեջ գտնվողները։ Կարևոր է հաշվի առնել, որ միրգը խորհուրդ է տրվում ուտել միայն առավոտյան։

Մեկ հասած մանգոն պարունակում է միջին չափահաս մարդու օրական բջջանյութի մոտ 50%-ը, որն անհրաժեշտ է մարսողության և աղիների նորմալ աշխատանքի համար։

Մանգոյի ծառի կեղևը բուժիչ հատկություններ ունի։ Դրանից պատրաստված թուրմն օգտագործվում է ուռուցքների կանխարգելման համար։