Պուտինի հետ փակ հեռախոսազրույցից հետո Բայդենը խոսում է նրա դեմ անհատական պատժամիջոցի հնարավորության մասին: Եթե չեմ սխալվում, Բայդենն այդ մասին խոսում է առաջին անգամ: Կհնչի տարօրինակ, բայց, եթե Պուտինը գնա Ուկրաինայի դեմ ռազմական մասշտաբային գործողության, ապա անհատական պատժամիջոցը նրա համար կլինի թերեւս ամենամեղմը: Որովհետեւ այն, որ Պուտինը գնում է ըստ էության «վա բանկ» տրամաբանությամբ խաղի, նշանակում է, որ նա ունի լուծելու շատ ավելի լուրջ ու բարդ խնդիրներ:
Իմ գնահատմամբ, այդ խնդիրները առաջին հերթին Ռուսաստանի ներսում են: Կարծում եմ Պուտինը լրջորեն մտածում է 2024-ից նախագահի պաշտոնը թողնելու մասին: Ընդ որում, նա այդ մասին մտածում է թերեւս ուղղակի անձնական անվտանգությունից ելնելով: Այն փիլիսոփայությունը, որ նա դրել է իր իշխանության հիմքում, երկարաժամկետ առումով կենսունակ չէ: Իսկ այլ բան Պուտինը առաջարկել չի կարող՝ թե ռուսական հանրությանը, թե միջազգային հանրությանը: Նա կարող է առաջարկել կամ նախագահի նոր թեկնածու, կամ արդեն մտնել մի շրջափուլ, երբ ամեն օր սպասելու է ներքին ռուսական էլիտայի «դավադրություն»:2024-ին նախագահի պաշտոնը թերեւս կթողնի նաեւ բավականին ծեր Բայդենը:
Թե Պուտինին, թե Բայդենին՝ դեմոկրատական կուսակցության հետ, ընդհանրապես անհրաժեշտ է որեւէ հաջողություն: Իհարկե նրանց եւ նրանց հանրությունների ընկալումներում հաջողությունը ունի տարբեր կառուցվածք եւ բովանդակություն, եւ հաճախ նույնիսկ իրար հանդեպ լրիվ հակադիր: Թվում է, որ Պուտինի հաջողությունը կլինի Բայդենի անհաջողությունը, եւ հակառակը:Բայց, թերեւս այստեղ է Ուկրաինայի շուրջ իրադրոության գերլարման «մոտիվը»: Նրանք երկուստեք լռելյայն պատկերացնում կամ գիտակցում են, որ իրենց պետք չէ միմյանց անհաջողություն, որովհետեւ դա ավելի լայն իմաստով լինելու է Չինաստանի հաջողությունը:
Իսկ Սի Ցզինպինի մեղմ ժպիտի տակ Չինաստանի ամենակուլ քաղաքականությունն է:Ինչպես մի կողմից բեկում արձանագրել, անել դա այնպես, որ դա հնարավոր լինի սեփական լսարաններին մատուցել որպես հաջողություն եւ հաղթանակ, մյուս կողմից թույլ չտալ դիմացինի անհաջողություն ու պարտություն, սեփական ձեռքերով Չինաստանին մի նոր ու լուրջ հաղթանակ չմատուցելու համար: Սա է թերեւս Ռուսաստանի ու ԱՄՆ երկար, հանգամանալից, ծանր բանակցության առանցքը, անբեկանելի հակադրության ռեժիմում ինչպես գտնել երկուստեք հաջողության բանաձեւը,- գրել է քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը։
