2008-ի մարտի 1-ին մայրաքաղաքն արթնացավ արյունոտ։ Սեփական երկրում թիրախ դարձավ ՀՀ քաղաքացին, նրա իրավունքը և ազատությունը։ Օրվա իշխանությունը՝ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի գլխավորությամբ, սեփական ժողովրդի վրա կրակ բացելու հրաման տվեց։
Այդ կրակոցով պարտվեց ժողովրդավարությունը, կառավարող ուժը փաստացի խլեց իշխանությունը ժողովրդից։
Խաղաղ ցուցարարների վրա ապօրինի ուժի կիրառումը 11 անմեղ քաղաքացու կյանք խլեց․
Այս դեպքերից 14 տարի է անցել, բայց մարտի 1-ի վերքերը դեռ թարմ են, որովհետև արյունոտ գարուն բերած իշխանությունն առ այսօր պատասխան չի տվել։
Ավելին՝ նոր ժամանակների մարտահրավերները և դրանց տրվող քաղաքական գնահատականներն ու լուծումները լիարժեք և արդյունավետ լինել չեն կարող, քանի դեռ մարտի 1-ի ոճրագործները պատասխանատվության չեն ենթարկվել։
Ժողովրդը լավ հիշում է ձեր հանցավոր իշխանության տարիների հետ կապված ամեն ինչ, մարտի 1-ի զոհերի հարազատները ապրում են մեր շարքերում։ Իսկ այդ արյունահեղության պատասխանատու իշխանության ղեկավարն այսօր իրեն թույլ է տալիս քաղաքական հայտարարություններ անել, մեղադրանքներ հասցեավորել, նույնիսկ՝ պետության և պետականության ճակատագրի վերաբերյալ լուծումներ առաջարկողի տեղում հանդես գալ՝ առաջարկներով էլ ստորադասելով անկախությունն ու ինքնիշխանությունը՝ համարելով, որ «այլընտրանք չկա» այդ անկախությունը կորցնելուն։
Ձեր համար երանելի ժամանակներում էլ համարում էիք, որ ձեր իշխանությունից ազատվելու՛ այլընտրանք չկա․ բայց այդ այլընտրանքը գտավ ՀՀ քաղաքացին, այն քաղաքացին, որի իրավունքը և ընտրությունը փորձեցիք խլել՝ մարտի 1-ի կրակոցներով։ Բայց ձեր իշխանությունն այլևս ավարտուն անցյալ է, կառավարելու ձեր ձեռագիրը՝ անվերադարձ մերժված․ 2008-ի արյունոտ գարունը ձեր կարմիր խարանն է, որին ժողովուրդն այլևս չի վերադառնա։
