Եվ այսպես, դատարանը երեկ՝ սեպտեմբերի 17-ին մերժեց ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի պաշտպանների միջնորդությունը՝ փոխել Քոչարյանի նկատմամբ խափանման միջոցը։ Վերջին ամիսներին ռևանշիստական ուժերի ողջ ռազմավարության համատեքստում՝ Քոչարյանի՝ կալանքից հնարավոր ազատումը հանգուցային նշանակություն ուներ: Գործընթացը, որը սկիզբ էր առել գարնանից և ամիսներ շարունակ տուրբուլենտության մեջ էր պահում պետությունը, գոնե այս փուլում չհաջողեց իր նպատակին հասնի: Անգամ Ռուսաստանի կողմից արտաքին քարոզչական ճնշումները այս փուլում հնարավոր եղավ կասեցնել:
Անգամ այն դեպքում, երբ կրեմլյան տարբեր տրամաչափի փորձագետների բերանով Մոսկվան, կարելի է ասել, վերջնագրի տեսքով էր փորձում խոսել Հայաստանի Հանրապետության հետ, անգամ խաղարկելով այն, որ ելնելով Քոչարյանի բանտախցում մնալու հեռանկարից՝ Պուտինը հոկտեմբեր ամսին հնարավոր է չեղարկի այցը Հայաստան: Դրան զուգահեռ Կրեմլի քարոզչական ալիքներն էլ ռեպորտաժներ էին ձոնում երկրորդ նախագահի հասցեին և քարոզչական տեռորի ենթարկում ՀՀ իշխանություններին:
Բարեբախտաբար, Հայաստանի Հանրապետությունը կարողացավ հանձնել ինքնիշխանության այս կարևոր քննությունը: Ասվածը իհարկե չի նշանակում, որ Կրեմլը և Հայաստանում գործող նրա 5-րդ շարասյունը ձեռքները ծալած նստելու են: Բնավ ոչ: Կրեմլը շարունակաբար փորձելու է դիստաբիլիզացնել իրավիճակը Հայաստանում: Սակայն Հայաստանի հանրության ակտիվ զանգվածն էլ այլևս այն հանրությունը չէ, որին հնարավոր է սնուցել ռուսական կայսերականության, անպարտելիության և ամենակարևորը Ռուսաստանի կողմից մեր հանդեպ բարեկամական քաղաքականության մտացածին հեքիաթներով:
Եվ այդ առումով, իրոք, իրավիճակ է փոխվում: Հայաստանում խաղի մեջ է նոր սերունդը, որը ազատությունը գերադասում է վասալային հարաբերություններից և հարկ եղած դեպքում արժանի պատասխան կտա մեր պետականության հանդեպ յուրաքանչյուր ոտնձգության:
