Նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարությունից հետո Արցախի իշխանություններին հորդորել եմ Ազգային ժողովի մակարդակով պատասխանատվություն ստանձնել զինադադարի ռեժիմի պահպանման եւ հետագա կարգավորման համար՝ օգտագործելով փաստաթղթի մի շարք արձանագրումներից հետեւող իրավական հնարավորությունները:
Երկրորդ փորձն արել եմ, երբ Արցախի ԱԺ-ն քննարկում էր «Լեզվի մասին» օրենքում լրացում-փոփոխություն կատարելու եւ ռուսերենը երկրորդ պետական լեզու ճանաչելու նախագիծը:
Հորդորել եմ զինանոցը միանգամից չսպառել, բավարարվել մեկ ձեւակերմամբ. «Անհրաժեշտության դեպքում Արցախի Նախագահը, պետական կառավարման մարմինները պաշտոնական գրագրություն կարող են վարել ռուսաց լեզվով»։ Երրորդ փորձն արել եմ «Բռնազավթված տարածքների մասին» օրենքի նախագծի կապակցությամբ: Զգուշացրել եմ առարկայական եւ ենթադրվող սպառնալիքների մասին:
Շուրջ մեկ տարի «Ազատ Արցախ» հանրապետական թերթում, հայաստանյան մամուլում հրապարակել եմ տասնյակ հոդվածներ, հարցազրույցներ եմ տվել՝ ահազանգելով «դիմադրության շարժման» վտանգավորության մասին եւ առաջարկել անհապաղ եւ առանց նախապայմանների չմիջնորդավորված բանակցություններ սկսել Բաքվի հետ: Բոլոր դեպքերում մնացել եմ չընկալված, առաջարկությունս՝ չպահանջված:Ի՞նչ ունենք այսօր: Եթե ընդահանրական դիտարկենք՝ ոչինչ: Անհատապես ոմանք եւ որոշներ ամեն ինչ ունեն:
Ի՞նչ են անում այդ մարդիկ՝ Արցախի իշխանության ներկայացուցիչները, քաղաքական դասը, բիզնես էլիտան, գեներալական ուսադիրներով պսակված՝ ուժային կառույցների նախկին ղեկավարները: Նրանց գործունեությունը հանրայնորեն տեսանելի չէ: Փոխարենը մարդկանց ներշնչում են, որ Հայաստանում իշխանափոխությունից հետո «Ռուսաստանը բացելու է Արցախ վերադարձի ճանապարհը»:
Հավատալով «ռուսները երբեք չեն լքի մեզ» մանտրային՝ չոր արդյունքում ունեցել ենք շուրջ հինգ հարյուր զոհ եւ հայրենազրկում: Եթե նույն էյֆորիայով,- չեմ ուզում հավատալ, որ տասնյակ հազարավոր արցախցիներ քաղաքական դավադրության մասնակից էին-հավատանք, որ «Ռուսաստանը բացելու է վերադարձի ճանապարհը» վտանգելու ենք Հայաստանի ինքնիշխանությունը, տարածքային ամբողջականությունը, հայրենաբնակ հայության եւ նրա սերունդների ապագան:
Ես ուղղորդելու իրավասություն չունեմ, բայց խնդրել պարտավոր եմ.
«Մի տրվեք գայթակղության, մի ընտրեք նոր փորձության ճանապարհը». Հայրենիք վերադարձի մի հնարավորություն կա՝ ընտրել ԼՂ հայ բնակչության ներկայացուցիչների եւ լիազորել, որ Ադրբեջանի հետ քննարկեն կոլեկտիվ վերադարձի, սեփականության, առաջին հերթին՝ հողի եւ պատմա-մշակութային ժառանգության, քաղաքական ինքնակազմակերպման մեր հավաքական իրավունքի ճանաչման, անվտանգության երաշխիքների եւ մեխանիզմների հարցերը:
