Արցախի խորհրդարանի նախկին պատգամավոր Վահրամ Աթանեսյանը գրել է.
«Թաթուլ Հակոբյանին երկար-բարակ «մշակելուց» հետո հայ քաղաքագետն ի վերջո ընդունում է, որ ԼՂ կարգավորման բանակցություններում, իրոք, ադրբեջանցիների Շուշի վերադարձի հարց քննարկվել է, բայց՝ պայմանով, որ հայերն էլ վերադառնան Շահումյան: Եւ եզրակացնում է, որ հայերը Շահումյան չէին վերադառնա, ադրբեջանցիներն էլ չէին կարող Շուշի վերադառնալ:
«Երկաթե տրամաբանություն» է, ոչինչ չես ասի: Բայց լավ կլիներ իմանար, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի հովանու ներքո Հռոմում 1992թ. հուլիս-օգոստոսին կայացած բանակցություններում Ադրբեջանը դրել է Լաչինից եւ Շուշիից հայկական զորքերի դուրսբերման խնդիր: Որովհետեւ պատերազմի ընթացքն իր օգտին էր:
Եթե հայ քաղաքագետները, վերլուծաբանները նման նրբությունների տեղյակ լինեին, ԼՂ խաղաղ կարգավորման առաջարկների շուրջ տարիներով անիմաստություններ չէին խոսի, իշխանությանը կհորդորեին ամեն ինչ անել, որպեսզի երկրորդ պատերազմը չպայթի»։
