Լրատվամիջոցներից մեկը գրել է, որ «Արցախի նախագահ Սամվել Շահրամանյանն անհետացել է, չի ներկայացել Ազատության հրապարակի վրան, խուսափում է հանդիպել արցախցիների հետ»: Ըստ նույն աղբյուրի, օրերս Արցախի Ազգային ժողովի պատգամավորները քննարկել են այդ հարցը եւ եկել եզրակացության, որ նա «իր պարտականությունները չի կատարում»:
Սամվել Շահրամանյանը 2023 թվականի սեպտեմբերի 28-ին «ատրճանակի փողի սպառնալիքի տակ» ստորագրել է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության լուծարման մասին հրամանագիր, Երեւան տեղափոխվելուց հետո ցրել կառավարությունը եւ հրամանագրել, որ 2024 թ. հունվարի 1-ից Արցախի պետական կառավարման բոլոր մարմինները դադարեցնելու են իրենց գործունեությունը, իսկ նախագահը եւ մի քանի պաշտոնյաներ գործելու են «հասարակական հիմունքներով»:
Շահրամանյանին իր պարտականությունները չկատարելու մեջ մեղադրողները հազիվ թե չգիտեն, որ նա օրինական, իրեն պատվիրակված ոչ մի լիազորություն չունի, ուստի եւ՝ պաշտոնեական պարտավորություններ: Ենթատեքստից հասկացվում է, որ խոսքը բռնատեղահանված բնակչության «իրավունքների պաշտպանության շարժման» հանդեպ պարտավորությունների մասին է:
Դա արդեն նույնիսկ ոչ թե ներարցախյան, այլ բացառապես ներստեփանակերտյան, ներվերնախավային խնդիր է, որ հանրային հետաքրքրություն չի ներկայացնում: Կոպիտ ասած՝ Արցախից բռնատեղահանված միջին վիճակագրական մարդուն բոլոորվին չի հետաքրքրում, թե Սամվել Շահրամանյանն ինչ խնդիրներ ունի իրեն նախագահ կարգած պատգամավորների կամ իր կառավարության նախարարների հետ: Նրան պետք է, որ իր սոցիալական խնդիրներին լուծում գտնվի:
Շատ բնական եւ օրինաչափ է, որ միջին-վիճակագրական բռնատեղահանվածը կանգնելու է այն մարդու կողքին, ով կարող է ավելի փաստարկված եւ քաղաքակիրթ կոմունիկացիա հաստատել Հայաստանի կառավարության, Երեւանում միջազգային կազմակերպությունների գրասենյակների, դեսպանատների հետ եւ հաստատակամ ու վճռական է: Այս իմաստով բռնատեղահանված արցախցին եթե Սամվել Շահրամանյանին փնտրում է, ապա միայն նրա համար, որ հաշվետվություն լսի:
Իսկ այն շրջանակները, որոնց վերաբերմունքն առ Սամվել Շահրամանյան լրատվամիջոցն է դրսեւորել, Արցախի նախագահին փնտրում են, որպեսզի, հավանաբար, կարգեն բռնատեղահանված բնակչության «իրավունքների պաշտպանության շարժման» ֆորմալ առաջնորդ: Ներքին եւ արտաքին որոշ դերակատարների կանխածրագիրը դա է՝ Երեւանում Արցախի քաղաքական վերնախավը հակադրել Հայաստանի իշխանություններին, ՔՊ-ին, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին հասցեագրել արտաքին քաղաքական այնպիսի պահանջներ, որ ոչ մի առումով իրացնելի չեն, բայց հանրության մի հատվածին կարող են ականջահաճո լինել:
Այդ դեպքում, հնարավոր է, Ազատության հրապարակի «ստեփանակերտյան վրանը» վերածվի վրանային ճամբարի, ինչից մինչեւ փողոցների փակում արդեն կես-քայլ կլինի: Տպավորություն է, որ «վրանային հեղափոխությունը» նախագծվել է դեկաբրիստական «կայծից բոց կբռնկվի» կարգախոսով, որի հեղինակները, պարզվում է, Ռուսաստանի պատմությունը չգիտեն. դեկաբրիստների ապստամբությունը ձախողվել է, որովհետեւ նրան մասնակցելու «պատվո երդում» տված սպաների մեծամասնությունը խոստումը դրժել է:
Մանրամասնություններին տեղյակ չլինելով՝ Սամվել Շահրամանյանին դժվար է մեղադրել «պատվո երդումը դրժելու» մեջ, բայց նրա դեմ որոշակի շրջանակների հետ վաղուց աֆիլացված լրատվամիջոցի քարոզչությունը մղում է ենթադրել, որ Արցախի վերջին նախագահը կայացրել է արկածախնդրությունից հեռու մնալու որոշում: Որքանո՞վ է իրականությանը մոտ այս տպավորությունը՝ պարզ կլինի առաջիկա օրերին:
Թիվ 1 սյունակ, Վահրամ Աթանեսյան
