Երրորդ Հանրապետությունը չի ընկնելու, մեզ չեն կռտելու, մեզ չեն անվանելու փախածներ և մատ թափ տան մեզ վրա մետրոյի վագոններում, մեզ չեն նվաստացնելու, մեր զինվորներին մեր իսկ իշխանությունը չի կոչելու դասալիք, մեզ չեն արգելելու խոսել և մտածել այն ինչ ուզում ենք, որովհետև մենք մարդ ենք բլյած, մենք ունենք ինքնասիրություն և ազգային հպարտություն, մեզ չի կարելի անընդհատ նվաստացնել ու վախացնել, սուկա. մենք Երրորդ Հանրապետությունն ենք – դա 88-ի շարժումն է և հազարավոր մեր պես մարդիկ փողոցներում ու Բաղրամյանի շենքերի կտուրներին, դա մեր մայրերն են 80-ականների անհասկանալի չոլկեքով և հայրերը ծիծաղելի բեղերով, նստած ծխոտված խոհանոցներում, ովքեր հավատում էին Անկախ Հայաստանի գալիքին, դա գույնզգույն կոշիկներ հագած և իրենց բանակի տեղ դրած մեր տղերքն են, ովքեր ջոկատներ էին կազմում կռիվ գնալու համար, դա սովետից մնացած գործարանի բանվորներն ու ինժիներներն էին առանց աշխատավարձ, ովքեր եղած բանկա-բութուլկից զենք էին սարքում Արցախի համար, դա լուսավոր աչքերով երեխաներն են, ովքեր 88-ի Երևանյան փողոցներում բուկլետներ էին բաժանում վաղվա անկախության հանրահավաքին, դա անկախության շեփորն է և մեր Անկախության Հռչակագիրը, դա Արցախյան հաղթանակն է և սրտի խորքում ամեն մեկիս պահած հավատը, որ մենք ինչ որ բան արժենք որպես ժողովուրդ, որ մեզ միայն չեն կոտորել և ունեզրկել անասունի պես: Երրորդ Հանրապետությունը հաղթանակի պետություն էր, ոչ թե առաջարկվող 4-րդը` պարտության, նվաստացման և սեփական մեռելներին քարկոծողների երկիր: Այո, մենք պարտվել ենք, բայց պարտվել էլ կարելի է մարդավարի, ոչ թե պարտությունդ վերածես ինքնաոչնչացման:
Այո, հաղթանակին հոջորդեց 90-ականների ռեստորաններում վախեցած մատուցողների աչքի առաջ ասֆալտի ֆիդայինների և կռված տղեքի բազառներն ու Կրակեմ Հրաչների անվերջ սագաները, Քոչարյանի վանդալիզմը և Սերժի կեղծ Նժդեհական ճառերով ու ուսխորհուրդների հանրապետական լակոտներով կառավարումը, անարդարությունը, սուտը, աղքատությունը, անհավասար պայմանները և լիքը ուրիշ բան ու Երրորդ Հանրապետության երազանքը խամրեց:
Բայց Երրորդ Հանրապետությունը ոչ այնքան Արցախի մասին է, այլ մեր մասին, նրանց ովքեր ուզում են ունենալ ուժեղ և հաղթանակած պետություն, ոչ թե պետություն, որը ուղղակի ուզում է ապրել լավպատրաստ նվաստանալու և զիջելու ամեն ինչ տարածքներ, ճանապարհներ, գերիներ, պատրաստ խոսելու միայն նրանից ինչ թույլ կտա ադրբեջանցին:
Երրորդ Հանրապետությունը պիտի ապրի – պիտի ապրի մեր ցանկությունը ունենալու ուժեղ և անկախ պետություն, պետություն, որը չի խուրդում իր գերիներին, որը չի թողնում որ 300.000 ադրբեջանցի գա ու ապրի մեր գյուղերում ու քաղաքներում, իսկ վաղն էլ` մեր փոխարեն, որը կարողանում է ասել ոչ, պետություն, որը կլինի արդար և կստեղծի հավասար պայմաններ իր քաղաքացիների համար:
Երրորդ Հանրապետությունը պիտի լինի, ոչ այն պատճառով, որ Արցախյան շարժումը չի ավարտվել կամ ինչ որ մեկը ուզում է պատերազմ, այլ որ Երրորդ Հանրապետությունը Անկախության և արժանապատիվ պետություն ունենալու մասին է, Երրորդ Հանրապետությունը Մենքի մասին է:
Երրորդ Հանրապետությունը պիտի լինի և մենք կգտնենք ձևը այն պահելու:
Արամ-Նեմրութ Թարվերդյան
