Հայաստանի ԳԽ և ԼՂ ԱԺ նախկին պատգամավոր Վահրամ Աթանեսյանը «Ֆեյսբուքի» իր էջում գրել է․
“Տեսանելի” պատմության վկայությամբ 1736թ․ Պարսկաստանի Նադիր շահը Ղարաբաղը դուրս է բերել Գյանջայի բեգլարբեկության ենթակայությունից եւ ձեւավորել “Խամսայի մելիություններ” առանձին վարչատարածքային միավորը, որի կառավարիչ է կարգել Դիզակի մելիքին։ 1757թ․ Պարսկաստանը ճանաչել է Ղարաբաղի նկատմամբ Փանահ Ալիի գերիշխանությունը եւ նրան օժտել “Շուշիի եւ Ղարաբաղի խան” տիտղոսով։
1805թ․-ին Քյուրակչայի դաշնագրով այդ խանությունը ընդունել է Ռուսաստանի գերիշխանությունը։ 1823թ․-ին խանությունը լուծարվել է։ Ղարաբաղը Կասպյան մարզի մաս է կազմել, հետագայոում մտցվել Ելիզավետապոլի նահանգի կազմ։ 1921թ․-ին բոլշեւիկյան Ռուսաստանը Լեռնային Ղարաբաղը մարզային լայն ինքնավարությամբ “թողել է” խորհրդային Ադրբեջանի կազմում։ 1991թ․ նոյեեմբերի 25 -ին Ադրբեջանի Գերագույն խորհուրդը լուծարել է ԼՂԻՄ-ը։
1991թ․ դեկտեմբերի 10-ին Լեռնային Ղարաբաղը անցկացրել է հանրաքվե եւ անկախություն հռչակել, որը միջազգային հանրությունը չի ճանաչել։ Սա է Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ երեք հարյուրամյա քաղաքական ամփոփ պատմությունը։ Եւ պետք է կենտրոնանալ մի հարցի վրա․ քաղաքական այս պատմությունը ԼՂ-ից բռնատեղահանված մոտ հարյուր հիսուն հազար մարդուն հայրենիք վերադարձի եւ անվտանգության ու իրավունքների երաշխիք ստանալու զուտ իրավական հիմքեր տալի՞ս է։ Մնացածը կամ լիրիկական զեղում է, կամ քարոզչական մանիպուլյացիա։
