Լրագրող Լիզա Ճաղարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրառում էր կատարել, որը ներկայացնում ենք ստորև.
Էս Հայաստանում մի մոմ թափող չի՞ ճարվում, որ մարուքյանականների վախը չափի։ Որը բերանը բացում է, վախից է խոսում։ Վախենում եք, մտեք թախտի տակ։
Գորգիսյան Պիոներմոսին էլ մասնագիտացել է 90-ականների «գծով»։ Էս ջահելը ոնց որ թե 90-ականներին 3-4 տարեկան է եղել ու ավելի «պայծառ» պետք է հիշեր ռոբասերժականների տարիների մի քանի տասնյակ քաղաքական սպանությունները, հարյուրավոր ո՛չ քաղաքական սպանությունները, Հոկտեմբերի 27-ի սպանդը, Մարտի 1-ի կոտորածը։
Չէ, ինքը ՇԱՏ ԼԱՎ հիշում է, որ 90-ականներին կրակում էին։ Տո՛ այ դեղնակտուց, դու պատկերացում ունե՞ս, թե ինչ է նշանակում՝ 90-ական թվականներ, քո պուճուր ուղեղին հասանելի՞ է, թե ինչու այդ տարիներին շատերի ձեռքին զենք կար եւ ինչու՛։ Դու գաղափար ունե՞ս, որ էդ տարիների իշխանության ՇՆՈՐՀԻՎ միայն հնարավոր եղավ խուսափել քաղաքացիական պատերազմից, ինչից չկարողացան խուսափել սովետի փլուզումից հետո գրեթե ոչ մի նախկին սովետական հանրապետություն։
Հա՛, վախկոտ ես, պիոներմոսի, շատ վախկոտ ես. եթե վախկոտ չլինեիր՝ ռոբասերժական տարիների բեսպրեդելը պատեհ-անպատեհ կվկայակոչեիր, ոչ թե 90-ականները, որովհետեւ լավ գիտես, որ 90-ականների իշխանությունը քեզ որեւէ դալանում չի բռնելու ու գերզգայուն քիթդ ջարդի, իսկ ռոբասերժականները էդ ձեւերը լավ գիտեն։
«Սպառնըմ ե՞ս», – հաստատ կասի սրա ու Խաժակյանի սրտաճաք եղած վարժապետը։
Հա՛, սպառնըմ եմ, դիմեք մոմ թափողներին։
Այնուհետև Ճաղարյանի գրառմամբ կիսվել է ԼՀԿ-ական պատգամավոր Գևորգ Գորգիսյանը և գրել.
Լրագրողական պոռնկությունը այ հենց այսպես է լինում։
