Կային մարդիկ, որոնք ասում էին, թե առաջնահերթություն պետք է տալ Ղարաբաղի հարցի լուծմանը՝ առանց ձգձգումների, եւ փոխադարձ զիջումների հիման վրա: Ասում էին, թե առանց այդ հարցի լուծման մնացյալ հարցերը լուծելն անկարելի է, որ այդ հարցի լուծման երկարաձգումը կվտանգի մեր անկախությունը, այսինքն՝ մեր հարցերը, ըստ մեր շահերի լուծման կարելիությունը։
Կային նաեւ մարդիկ, որոնք պնդում էին, թե Ղարաբաղի հարցի հրատապ լուծումն անհրաժեշտ չէ, թե կարող ենք այսպես երկար շարունակել, թե ժամանակը կօգտագործենք ուժեղ պետություն ստեղծելու եւ մեր առավելագույն պահանջները ստանալու համար, թե ժամանակ ունենք նախ մյուս հարցերը կարգավորելու:
Կային նույնիսկ մարդիկ, որոնք պնդում էին, թե հարցն արդեն լուծված է։
Կային մարդիկ, որոնք նշում էին, թե պատերազմներն անկանխատեսելի են, թե մեր զինվորների քաջությունն ու մեր բանակի հայրենասիրությունը բավական չեն հաղթանակ ապահովելու համար, նշում էին, թե «մշտական պատերազմը» որպես ընդունելի ապագա որդեգրելը վտանգավոր է։
Կային նաեւ մարդիկ, որոնց համար նման խնդիր չէր դրվել նույնիսկ, մարդիկ, որոնք ուրախացան, որ հուլիսին ետ մղեցինք թշնամուն, եւ մտածեցին, թե միշտ էլ այդպես պիտի լինի: Եվ վերջ։ Վերջին անգամ մի տասն օր առաջ էր, երբ Հայաստանի թավշյա հեղափոխության գնահատությանը նվիրված մի վեբինարի ավարտին պնդեցի, որ առանց Ղարաբաղի հարցի լուծման ձախողության են դատապարտված ժողովրդավարություն հաստատելու, իրավունքի երկիր ստեղծելու եւ հարաճուն տնտեսական զարգացում ապահովելու մեր բոլոր փորձերը։ Իսկ ու՞ր ենք այսօր, 2020 թ. սեպտեմբերի սկզբին։
Իմ կարծիքով, Ղարաբաղի հարցի լուծման մեջ մեր ներդրումը մեկ աստիճան, մի կարեւոր աստիճան եւս նվազեց վերջին զարգացումների պատճառով։ Ի՞նչ տեղի ունեցավ, որն արդարացնում է նման հայտարարությունը։
Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այս հասցեով՝ aravot.am
