«Ադրբեջանը տարիներ շարունակ վարում էր մի քաղաքականություն, ըստ որի՝ Ղարաբաղյան հարցը պետք է լուծվեր այս ճանապարհով՝ անհապաղ Ադրբեջանին հանձնել 7 տարածքներից 5-ը, ներկայացնել 2 տարածքները հանձնելու կոնկրետ ժամանակացույց և արձանագրել, որ Լեռնային Ղարաբաղի որևէ կարգավիճակ պետք է լինի Ադրբեջանի կազմում։
Ընդորում՝ Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակի ճշգրտումը որևէ պատճառահետևանքային կապի մեջ չպիտի լիներ տարածքների հանձման պրոցեսի հետ։ Այսինքն պետք է տարածքներ հանձնվեին ոչ թե կարգավիճակի, այլ խաղաղության համար։ Հակառակ դեպքում Ադրբեջանը սպառնում էր պատերազմով լուծել հարցը։ Մեր կառավարությունը, որը ստացել էր բանակցային այս բազան որպես ժառանգություն, կամ բանակցային եզրափակիչ հանգրվան, հրաժարվեց հարցի նման ձևով քննարկումից, որովհետև դա անընդունելի է։ Առանց Արցախի կարգավիճակի հարցի կարգավորումը հնարավոր չէ։ Ադրբեջանը մերժում էր կարգավիճակի շուրջ որևէ լուրջ քննարկում՝ ասելով, որ միակ կարգավիճակը, որ կարող է ունենալ Արցախը, ինքնավար որևէ բան է Ադրբեջանի կազմում, նույնիսկ դրվում էր Արցախի հայաթափման հարցը»,- քիչ առաջ հայտարարեց Նիկոլ Փաշինյանը։
Բայց այս վճռական պահին հայ ժողովուրդը մեկ անելիք ունի. «Համախմբվել, կենտրոնացնել իր ողջ ներուժը, վճռական հարվածով կանգնեցնել հակառակորդին և հասնել անշրջելի հաղթանակի՝ այն է Լեռնային Ղարաբաղի հարցի վերջնական լուծման, Լեռնային Ղարաբաղի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքի ճանաչման»։
Քրիստինե Հովսեփյան
