«Կոչ ենք անում քննարկել բոլոր հնարավոր լուծումները, ներառյալ՝ ՀՀ օրենսդրությամբ նախատեսված, հստակ լիազորություններով օժտված ռազմաքաղաքական հատուկ մարմնի ձևավորումը։ Լուծման արդյունավետության միակ չափանիշը Հայ ժողովրդի գոյապահպանության համար վճռական նշանակություն ունեցող այս պատերազմում հնարավոր նվազագույն կորուստներով մեր Հաղթանակի ապահովումն է»,- ասված է հայ մտավորականների՝ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին ուղղված նամակում։
Մտավորականները, բացի Փաշինյանից, նաև դիմել են մնացյալ հայ ժողովրդին՝ հորդորելով հրաժարվել ներքին բոլոր տարաձայնություններից և ամբողջությամբ լծվել հաղթանակի կերտմանը։
Ինչպես ասում են՝ կրկին փորձեք, քանի որ իմաստուն խոսքը վկայում է՝ փորձը փորձանք չէ։ Փորձանք չէ, բայց հանկարծակի ակտիվացած մտավորականների աղմուկն էլ հասկանալի չէ։ Տարօրինակ և հասկանալի չէ, քանի որ մամուլի խոսնակ Մանե Գևորգյանը դեռ օրեր առաջ հանրայնացրել է վարչապետի պաշտոնական դիրքորոշումը. «Նիկոլ Փաշինյանը ընդգծել է, որ չի կարող խոչընդոտ հանդիսանալ ի նպաստ Հայաստանի և Արցախի հնարավոր որևէ քայլի»։ Ուստի հարց է առաջանում՝ օգնողներին «խոչընդոտո՞ւմ է» հստակ լիազորություններով օժտված ռազմաքաղաքական հատուկ մարմնի լինել կամ չլինելը։
Նաև անհասկանալի է թվում ժողովրդին ուղղված կոչը. տպավորություն է ստեղծվում, որ 68 մտավորականները չեն տիրապետում իրավիճակին, զի հաղթանակի կերտմանը լծվել է Արցախ-Հայաստան-Սփյուռք եռամիասնությունը սանձազերծված ագրեսիայի առաջին իսկ օրվանից, և հայ ժողովուրդը մեղք չունի, որ ոմանք բացակայում են կամ նախընտրել են դասալքությունը գոյութենական պայքարում։
Հնարավո՞ր է, որ հենց 68 մտավորականները հապաղել են միանալ «մնացյալ հայությանը»՝ ներքաղաքական տարբեր հաշվարկներից ելնելով… Սրանք լոկ մասնավոր ենթադրություններ են, որ առաջանում են բազմաթիվ ընթերցողների շրջանում։
Քրիստինե Հովսեփյան
