Ամենագթած, ամենաբժիշկ, ամենազնին, ամենագո, ամենահաս, ամենամերձ, ամենալույս, ամենագետ և ամենածին է Տիեզերքը: Մարդ հորինելիս Նա չի սխալվում: Կիսատես մարդիկ կարծում են՝ այստեղ վերջանում է ազատությունը: Ամենատեսները գիտեն, որ այն հենց այստե՛ղ է սկսվում: Հոգին ճանաչում է իր ճանապարհը, նպատակն ու առաքելությունը: Հոգին միադավան է, միալեզու: Նա էյդոսների տիրույթում ընտելանում է հավերժի, բացարձակի, մուսաների, ակունքից բխող չպղծված լուսանվագների հետ, այնտեղ գիտակցում է բարիքն ու ճշմարիտը, սովորում երկրի վրա ապրելու կերպը՝ ներդաշնակ գերագույն ամենածին Մտքի հետ: Մարմինը կաղապար չէ, այլ՝ գործելու միջոց:
Հոգին հուշում էր ինձ իմ ճանապարհը: (Հատված՝ Արմինե Բոյաջյանի «Նկարում եմ նապաստակ (location- ծառի տակ)» գրքից):
Այսօր՝ նոյեմբերի 26-ին, գրող Արմինե Բոյաջյանի ծննդյան օրն է:
Թիվ1-ի ողջ խմբագրակազմը սիրով շնորհավորում է մեր գործընկերուհուն, մաղթում խաղաղ երկինք, անսպառ եռանդ, ստեղծագործական նորանոր վերելքներ:
