Քարոզչությունը քաղաքականության շարժիչ ուժն է, եւ պատահական չէ, որ ներքաղաքական պայքարն առաջին հերթին հենց քարոզչական դաշտում է տեղի ունենում։ Ընդ որում՝ այդ պայքարում, ինչպես ցանկացած պատերազմում, կան շարքային զինվորներ, կան գեներալներ, կան վարձկաններ, կան լրտեսներ, կան ժամանակակից տեխնոլոգիաներ, կան փորձառուներ ու անփորձներ, եւ այլն։ Իհարկե՝ քարոզչական պատերազմում նույնպես հաղթելու համար անհրաժեշտ են նույն երեք գործոնները, ինչ սովորական պատերազմի դեպքում. Նապոլեոնի բնորոշմամբ՝ փող, շատ փող եւ ավելի շատ փող։ Բայց ֆինանսական ռեսուրսների ազդեցությունն այնքան պարզունակ չէ, որքան կարող է թվալ առաջին հայացքից։
Կոնկրետ օրինակ բերենք։ Ընդդիմադիր քարոզչամիջոցները հանրային գիտակցության մեջ արմատավորում են այն կարծրատիպը, թե իբր նոր իշխանությունները, մեկ-երկու բացառությամբ, ձեւավորված են անփորձ-սկսնակ երիտասարդներից, իսկ ահա նախկիններն իրենց ոլորտներում սուպեր-մասնագետներ էին, ամեն մեկը՝ մտքի տիտան, ու պետությունը դեռ շատ է տուժելու նրանց ծառայություններից հրաժարվելու պատճառով։ Բանն այնտեղ է հասել, որ անգամ եռագույն շորտիկներով աչքի ընկած ու դրա շնորհիվ Սերժ Սարգսյանի օրոք պետական բարձր պաշտոնների նշանակված դեմքերն են ներկայացվում որպես բացառիկ պրոֆեսիոնալներ, որոնց համեմատ ներկայիս պաշտոնյաները դիլետանտներ են։ Էլ չենք խոսում Ռոբերտ Քոչարյանի ու Սերժ Սարգսյանի մասին, որոնց՝ Հայաստանում բարձր պաշտոններ ստանձնելը ժամանակին պարզապես շոկ էր հասարակության մեծամասնության համար։
Ավելին՝ armtimes.com
