Վաղը՝ սեպտեմբերի 17-ին, շարունակվելու է Ռոբերտ Քոչարյանի և մյուսների գործով դատավարությունը: Հիշեցնենք, որ երկրորդ նախագահը մեղադրվում է 2008թ. մարտի 1-ին սահմանադրական կարգը տապալելու մեջ: Ընդհանրապես, այս գործը ներկայումս, Ամուլսարի խնդրի հետ մեկտեղ, հանգուցային նշանակություն ունի Հայաստանյան ներքաղաքական կյանքում: Փաստացի, այս դատական գործընթացով մեխվում է նախկին կոռուպացված քրեաօլիգարխիկ հանցավոր համակարգի դագաղի մեխը:
Մարտի 1-ի սպանդը այն հանցագործությունների թվին է պատկանում, որը իրականացրածները, յուրաքանչյուր զարգացած և բարձր պետական գիտակցություն ունեցող հասարակության շրջանակում, պետք է պատժված լինեն: Եվ պատահական չէ, որ հանրության գերակշիռ մեծամասնությունը պահանջում է կամ լոյալ է այն մտքին, որ երկրորդ նախագահը որպես թիվ 1 պատասխանատու պետք է պատժվի օրենքի ողջ խստությամբ: Սա կարևորագույն քայլ է լինելու, որպեսզի Հայաստանում ինչ իշխանություն էլ լինի, որևէ համարձակություն չունենա սեփական ժողովրդի վրա զորք բերել և կրակելու հրամանան տալ՝ հաշվի առնելով պատժի նախադեպը:
Այս համատեքստում հասկանալի է այն, որ երկրորդ նախագահը և իր թիմը իրենց ողջ ջանքերը ներդրել են ապացուցելու անապացուցելին՝ դահճին դարձնել զոհ, իսկ զոհին դարձնել դահիճ: Այդ նպատակին հասնելու համար նրանք պատրաստ են անգամ այնպես անել, որ ռուսները հսկայական ճնշումների տակ առնեն Հայաստանի իշխանությանը: Պատահական չէ, որ Քոչարյանի համակիրները քարոզչական դաշտում ուղղակիորեն հաճույք են ստանում, երբ ռուսական կողմը բացահայտ ճնշում է գործադրում մեր պետականության վրա: Այդ մարդիկ մերօրյա 5-րդ շարասյունն են, ովքեր Հայաստանը անգամ Ռուսաստանի կազմի մեջ կմտցնեն, միայն թե իրենց «Հեռոսը» հայտնվի ազատության մեջ:
Պատահական չէ, որ այսօրվա իրականության մեջ այսպես կոչված ընդդիմադիր հատվածի ջախջախիչ մեծամասնությունը պրոռուսական գծի մեջ է: Վստահաբար 5-րդ շարասյունը ավելի ու ավելի սանձարձակ է պահելու իրեն դատավարության ընթացքի հետ զուգահեռ: Հայաստանի իշխանությունները որևէ կերպ չպետք է տուրք տան ռուսական կողմի և նրա 5-րդ շարասյան ճնշումներին: Հայաստանը ինքնիշխան պետություն է, իսկ Ռոբերտ Քոչարյանի և մյուսների դատավարությունը մեր ներքին գործընթացն է: Դրան զուգահեռ՝ Հայաստանյան ներքաղական կյանքում որևէ կերպ չպետք է լինի այնպես, որ այս հասարակական գործընթացները գեներացվեն միայն այս դատավարության շուրջ:
Իշխանությունները պետք է հասկանան, որ դա այն ծուղակն է, որը ռևանշիստական ուժերը ուղղակիորեն երազում են՝ այն է, որ ռեֆորմների տեսլականը դուրս գա շրջանառությունից, և բոլոր գործընթացները տեղավորվեն մեկ տրամաբանության շուրջ: Իսկ առանց ռեֆորմների և զարգացման ամուր հիմքի, նույն այդ ռևանշիստական ուժերը իրենց կզգան ինչպես ձուկը ջրում: Սա այն ճահիճն է, որից իշխանությունները հետևողականորեն պետք է խուսափեն: Ցավոք, դատելով վերջիններիս պահվածքից, վերոնշվածի նշույլները դեռևս չեն երևում:
