Վերլուծաբան Նժդեհ Հովսեփյանը գրել է.
« Հումանիտար բեռ ուղարկելով Արցախ` Ալիևը փաստացի ճանաչում է Արցախում հումանիտար ճգնաժամի փաստը։ Սա 2020-ից հետո Ալիևի պարտիայում ամենախոցելի քայլն է։ Նախորդիվ, Ալիևի քայլերը հայկական կողմի համար գրեթե միշտ ունեցել են փակուղային, շախմատի լեզվով ասած, նաև ցուգցվանգային հետևանք։ Այս անգամ Ալիևը հարկադրված է գնալ բաց քայլի, որն իր համար դիսկոմֆորտային է։ Իրավիճակային առումով Ալիևն այս քայլով ընդլայնում է խաղադաշտը, որովհետև մնացած միակ տարբերակը ռազմականն է, որը դեռ իրագործելի չէ, առնվազն մինչև Սոչի։
Ուստի, առաջանում է խաղալու նոր տարածություն։ Սա բավականին հետաքրքիր հնարավորություն է թե’ Արցախի իշխանության, թե’ հայկական դիվանագիտության համար` մարտահրավերն ընդունելու ու խաղալու։ Այժմ որոշակի վերադասավորում է տեղի ունենում։ Եվ խաղը մերժելն ու լուսանցքում կոմֆորտ վիճակում ներքին ինտրիգներով զբաղվելն ի նպաստ է միայն Ադրբեջանին, որն այս ամենը ներկայացնելու է որպես միջազգային ասպարեզում հակակրանք հարուցող, պասիվ-ագրեսիվ ու դեստրուկտիվ սեպարատիզմ»
