Զիրար չխաբենք եւ դատարկ ամբոխավարութեամբ չզբաղինք, գրելով ու պոռալով, թէ լիբանանահայութիւնը կայ, պիտի մնայ ու դեռ շատանայ…
Լիբանանահայութեան ճակատագիրը տարբեր պիտի չըլլայ Միջին Արեւելքի մնացեալ գաղութներուն՝ Եգիպտոսի, Իրաքի, Սուրիոյ եւ միւս երկիրներու հայութեան ճակատագիրէն։ Այսօր, Լիբանանի հայերուն թիւն ու ազդեցութիւնը շատ աւելի նուազ է՝ քան ասկէ 15 տարի առաջ։ Իսկ 15 տարի առաջ ունէինք շատ աւելի նօսրացած գաղութ քան 30 տարի առաջ։
Լիբանանահայութիւնը ունի երկու ընտրութիւն՝ կամ երթալ դանդաղ մաշումի ճանապարհով, կամ ալ ընտրել կազմակերպուած, լաւ ծրագրուած եւ համահայկական ուժերով իրականացուող հայրենադարձութեան ճանապարհը…
Ոչ ոք թող չփորձէ ժողովուրդին միամիտի տեղ դնել եւ հաւատացնել, որ 20 տարի յետոյ Լիբանանի հայութեան թուային պատկերը, տնտեսական հնարաւորութիւնները կամ քաղաքական հնարաւորութիւնները աւելի լաւ պիտի ըլլայ քան այսօր։ 20 տարի յետոյ պիտի ափսոսանք, որ միայն նոստալժիով կը խօսինք լիբանանահայութեան երբեմնի ազդեցիկ ներկայութեան մասին, եւ պիտի ցաւինք մեր սխալ ընտրութիւններուն եւ չկատարած գործերուն համար։
Ամբողջական հոդվածը՝ CivilNet-ում:
