Ներսս եփում է.
Մի քանի օր առաջ 81-ամյա , կրկնում եմ՝ 81-ամյա, ֆրանսիացի զբոսաշրջիկ մի տատիկի հետ էի զրուցում: Արդեն 3 շաբաթ էր, ինչ Հայաստանում էր: Պատմում էր դեսից-դենից, թե որտեղ է գնացել, ինչեր է տեսել: Պատմեց, պատմեց ու, երդվում եմ, սկսվեց մի մղձավանջ հյուր ընդունող երկրի ներկայացուցչի համար. էս խեղճ կինը, որ հազիվ ռուսերեն էր խոսում, փորձել է գնալ Մարմաշեն, ավտոբուս էր կանգնեցրել ու բացատրել, թե որտեղ է ուզում գնալ: Ավտոբուսը էս կնոջն իջեցրել էր մի ամայի տեղ.«Անընդհատ քայլում էի, անընդհատ դաշտեր էին, ոչ մի մարդ չկար, միայն դաշտեր էին: Ես վախկոտ չեմ, բայց իրոք վախենում էի, որ ինչ-որ մեկը կարող է ինձ սպանել: Երկար քայլեցի մինչեւ մի զբոսաշրջիկների մի ավտոբուս պատահեց ու Գյումրի հասցրեց ինձ: Էստեղ էլ Սեւ բերդ պետք է գնայի, տաքսու վարորդը խաբեց, թե բերդը փակ է, մեքենայից իջա, ոչ բերդն էր փակ, ոչ էլ ինչ-որ խնդիր կար»:
Էս կինը 2 օրից ետ է վերադառնալու, ու դուք ենթադրեք, թե ինչեր են լինելու, եթե եվրոպական ամեն երկրի ներկայացուցչի հետ էս բնույթի դեպքեր լինեն: Հայաստանը «ապահով» հռչակելուց առաջ մի լավ տնտղեք բոլոր ռիսկերը, հետո վեր թռեք:
Հ.Գ. Ինձնից շատ չսիրեք էս հողը ու ինձնից շատ չցանկանաք զարգացած տուրիստական ինդուստրիա ունենանք: Ես ասում եմ, որ խնդիրներն էլ հաշվի առնենք, մենակ գովերգում ենք:
Նարինե Չուխուրյանի ֆեյսբուքյան էջից՝
