Հուլիսի 15-ին Երևանում էր ԱՄՆ Կենտրոնական հետախուզական վարչության ղեկավար Ուիլյամ Բըրնսը, իսկ հուլիսի 18-ին՝ ՌԴ արտաքին հետախուզական ծառայության ղեկավար Սերգեյ Նարիշկինը։ Առաջինը հանդիպում էր ունեցել Անվտանգության խորհրդի քարտուղար Արմեն Գրիգորյանի և վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հետ, երկրորդը՝ վարչապետի և ԱԱԾ տնօրեն Արմեն Աբազյանի հետ։
Չկրկնելով բոլոր հանդիպումներում քննարկված հարցերի վերաբերյալ պաշտոնական հայտարարությունները՝ ակնհայտ է, որ դրանք նախապես պլանավորված օրակարգային հանդիպումներ չէին և ոչ էլ հերթական։ Այս օրերին նաև շատ տեսակետներ հնչեցին՝ փորձելով կռահել քննարկումների բուն էությունը։ Դրանցում գերակշռում էին Իրանի, հայ-ադրբեջանական և հայ-թուրքական հարցերի մասին պնդումները:
Գուցե՝ բոլորի մասին միաժամանակ, բայց կարևորն այստեղ հենց անձամբ Երևան այցելելն է՝ սովորական հեռախոսազանգի փոխարեն: Սա, անկախ հարցերի բովանդակությունից, նշանակում է հարաբերությունների ավելի բարձր մակարդակ, Հայաստանի թե´ հեղինակության, և թե´ վստահելիության բարձրացում:
Կարող է վերջին պնդումը կասկածի տեղիք տալ այն իմաստով, որ վստահելի գործընկերներին տեղում չեն այցելում, բայց ավելի ճիշտ կլինի այժմ համեմատական անցկացնելու համար հիշենք ամենօրյա մամուլում հաճախ հանդիպող ու մեզ պարբերաբար անհանգստացնող լուրերը հակառակորդ երկրների ղեկավարներին այցելողների և դրա նկատմամբ մեր վերաբերմունքի մասին, երբ, օրինակ, Բաքվին համարում ենք ավելի «ուժեղ» ու կարևոր, քանի որ այլ երկրի բարձրաստիճան պաշտոնյա է այցելել այնտեղ: Ուրեմն, Երևան են այցելել երկու երկրների «գլխավոր հետախույզները», ինչը նշանակում է՝ Հայաստանի քաղաքական դիրքի մեծացում, կարևորության բարձրացում:
Վահագն Ասատրյան
