Արտաքին գործերի նախկին նախարար, «Ժառանգություն» կուսակցության հիմնադիր Րաֆֆի Հովհաննիսյան մուտքն Արցախի տարածք արգելվել է. նրան թույլ չեն տվել մասնակցել թոռան մկրտության արարողությանը։ Հովհաննիսյանը չի հապաղել և սրանում մեղադրել է Հայաստանի իշխանություններին՝ առանց հիմնավորելու, թե ինչով էր նրա այցը Ստեփանակերտ անցանկալի Երևանի համար։ Եվ դա այն դեպքում, երբ բազմաթիվ գործիչներ, այդ թվում՝ ընդդիմադիր, բազմիցս են անցել այդ անցակետով։
Որոշակի բեմականացման նշաններ տեսանելի են՝ հարցին հնչեղություն տալու, քաղաքականացնելու, մեղադրանքի առիթ օգտագործելու առումներով, սակայն կարևոր է հասկանալ, թե իրականում ո՞ր հիմքով է նրա մուտքը Արցախ արգելվել։ Գուցե՝ ադրբեջանական կողմի պահանջով, գուցե՝ ռուսական նախաձեռնությամբ։ Իսկ մինչև սա կհասկանանք, պիտի հետևենք պաշտոնական տեղեկությանը, ըստ որի՝ Հովհաննիսյանի մուտքը Արցախ արգելել են ռուս խաղաղապահները՝ հավանաբար ընդգծելու, թե ովքեր են այդտեղ որոշում կայացնողները, և ոչ՝ Երևանի «ամենավերևը» (ձևակերպումը՝ «Ժառանգության»)։
Ավելի հակված ենք կարծելու, որ արգելքի պատճառը Րաֆֆի Հովհաննիսյանի բնակության երկիրն է, որի հետ ռուսական կողմը խնդիրներ ունի։ Իսկ մեզ հայտնի է, որ աշխարհում բազմաթիվ պետությունների համար առաջնայինն իրենց պետության շահն է ու պետական քաղաքական նպատակահարմարությունը՝ անկախ նրանից, թե որ ծայրում են ծառայում կամ աշխատում։
Իսկ կուսակցության հայտարարությունից հասկանալի է դառնում, որ առիթը (գուցե՝ կանխամտածված ու ստացված արդյունքը) տեղավորվում է նրա քաղաքական նպատակների ռազմավարության մեջ, ու այս ամենով, արդեն ավանդույթ դարձած արտաքին գործոնների շոշափմամբ, ներհայկական քաղաքական դաշտ է նետվում պլան Բ-ն՝ տապալված ընդդիմությանը որպես համալրում կամ այլընտրանք։ Ի վերջո՝ բոլորս իմացանք, որ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը Հայաստանում է, և ավելին՝ նրա կուսակցությունը դեռ գոյություն ունի։
Վահագն Ասատրյան
