Ընդդիմության առաջնորդ հայտարարված գործչի՝ կեսգիշերին արված գրառման մեկնաբանությունները հաստատում են, որ չենք սխալվի Իշխան Սաղաթելյանի խմբին ապապետական գործունեության բնորոշումը վերագրելիս։ Տեղեկատվական տիրույթից դուրս գալու, իրական կյանքում դիտարկման և հայտարարության հետ այդ խմբի վարքագծի համադրման արդյունքում կարծիքի հարցում սխալվելու հնարավորությունը նույնպես բացառվում է։
Դատեք ինքներդ. Արցախի դեմ հարձակում գործում է Ադրբեջանը, Արցախի անվտանգության երաշխավորը հայ զինվորի կյանքի գնով դարձել է Ռուսաստանը՝ տեղակայվելով «Ադրբեջանի միջազգայնորեն ճանաչված տարածքում» (ձևակերպումը՝ Վ.Վ.Պուտինի), որը նաև պարտավորություն է ստանձնել ապահովելու 2020թ. նոյեմբերի 9-ի հայտարարության դրույթները, թեև հակամարտության կարգավորման մանդատը պատկանում է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբին, որը, ի դեպ, պետք է բացառեր ուժի գործադրումը։
Ու այս համատեքստում Իշխան Սաղաթելյանը, իհարկե՝ ոչ անձնական կարծիք արտահայտելու նպատակով, հայ հասարակությանը կոչ է անում «պատրաստ լինել ցանկացած սցենարի»՝ նախորդ պարբերություններում մատնացույց անելով թիրախին՝ Հայաստանի Հանրապետության գործող, օրինական ճանապարհով ընտրված իշխանությանը։ «Սցենարը» հայերեն բառ ունի՝ «դիպաշար»։ Այսինքն՝ հաջորդական դեպքերի շարք. հարձակում-պարտություն-մեղադրանք-իշխանափոխություն՝ սրանք որպես նպատակային դիպաշար, ապստամբություն-խառնաշփոթ-սպանություն-քաոս-նոր իշխանություն՝ որպես գործնական դիպաշար, իսկ ահա ռուսական շահերի սպասարկման արդյունքում նեղ անձնական շահերի ապահովում՝ որպես տողատակային դիպաշար։
Կիրառելի առիթից օգտվել փորձելու մարտավարությունը զարմանալի չէ՝ հաշվի առնելով արդեն գործադրված դիպաշարերը 2020թ. նոյեմբերին, 2021թ. ընտրություններից առաջ և 2022թ. մայիս-հունիսին։ Բայց դաշնակցական գործչի այս նոր «մարտակոչը», ինչպես նկատելի է բովանդակությունից, այլ դիպաշար է ենթադրելու. արտաքին ու անվտանգային իրավիճակն էլ ավելի է բարդացել։
Զարմանալի չէ նաև, որ այդ դիպաշարը բնավ չի վերաբերում Արցախի հարցի լուծմանը, պաշտպանունակության բարձրացմանն ուղղված գործողություններին, համապետական անելիքներին, և չի առաջարկվում որպես լուծում իրավիճակից ամբողջի լավագույն ելք, և նույնիսկ ոչ էլ կուսակցական ու գաղափարական լուծում, այլ արտահայտում է բացառապես նեղ անձնային շահախնդրություն, որ հնչում է երևանյան նկուղներից մեկից։
Թե ինչպես կարձագանքի հասարակությունը սպասվող «ցանկացած սցենարին», կախված է բացառապես անվտանգային իրավիճակից, տվյալ դեպքում՝ ոչ միայն Արցախի, այլև՝ Հայաստանի։ Սակայն փաստ է, որ նման դիպաշարը ոչ միայն Նիկոլ Փաշինյանին է վնասելու, այլև, և առաջին հերթին ու անդառնալի, Հայաստան պետությանը՝ ներառյալ Արցախին ու Սփյուռքին։
Վահագն Ասատրյան
