Հայաստանյան տեղեկատվական դաշտում ձևավորվում է վտանգավոր մի պրակտիկա, երբ քաղաքական ներկայությունը այլևս չի կառուցվում հանրային վստահության վրա, այլ ուղղակի գնվում է թվային հարթակներում։ Վերջին օրերին դրա ամենաակնառու օրինակը Սամվել Կարապետյան-ի գովազդային ակտիվությունն է, որը ավելի շատ հիշեցնում է լենտայի օկուպացիա, քան նախընտրական արշավ։
Meta-ի բաց տվյալներով՝ ընդամենը մեկ շաբաթում՝ ապրիլի 18-ից 24-ը, ծախսվել է ավելի քան 22,5 հազար դոլար՝ միայն չորս գովազդային հրապարակման վրա։ Սա արդեն ոչ թե «թիրախավորված գովազդ» է, այլ փորձ՝ ամբողջ լսարանի ուշադրությունը փակելու և նույն ուղերձը մեխանիկորեն ներմուծելու յուրաքանչյուր օգտատիրոջ տեղեկատվական տարածք։
Այստեղ խնդիրը նույնիսկ գումարի չափը չէ, այլ դրա կիրառման տրամաբանությունը։ Երբ մեկ քաղաքական դերակատար օրերի ընթացքում այդպիսի ծավալով գումար է լցնում գովազդի մեջ, նա փաստացի փորձում է շրջանցել հանրային իրական վերաբերմունքը և այն փոխարինել արհեստականորեն ստեղծված տեսանելիությամբ։ Սա արդեն մրցակցություն չէ գաղափարների դաշտում․ սա մրցակցություն է՝ ով ավելի շատ կարող է վճարել, որպեսզի իրեն տեսնեն։
Արդյունքում ձևավորվում է կեղծ իրականություն, որտեղ «հաճախ տեսնելը» սկսում է փոխարինել «վստահելուն», իսկ օգտատերը հայտնվում է տեղեկատվական ճնշման տակ, երբ ընտրությունը պայմանավորվում է ոչ թե համոզմամբ, այլ կրկնությամբ։ Սա հատկապես վտանգավոր է փոքր մեդիա շուկաներում, որտեղ նման ծավալի ֆինանսական ներարկումները կարող են դեֆորմացնել ամբողջ օրակարգը։
Եթե այս մոդելը դառնա նորմա, ապա ընտրությունները կվերածվեն ոչ թե քաղաքական գործընթացի, այլ մեդիա գնումների մրցույթի, որտեղ հաղթում է ոչ թե ամենահամոզիչը, այլ ամենավճարունակը։ Եվ այդ դեպքում հարցը արդեն պարզ է՝ արդյոք մենք գործ ունենք ընտրության հետ, թե ուղղակի լավ ֆինանսավորված ազդեցության տեխնոլոգիայի։
