Թուրքական որոշ աղբյուրներ հայտնում են, որ հանրային կարծիքի հարցման վերջին արդյունքներով ընդդիմադիր Ժողովրդա-հանրապետական կուսակցության վարկանիշը «հետեւողականորեն աճում է»: Sonar կենտրոնի տվյալներով՝ ԺՀԿ-ին աջակցում է պոտենցիալ ընտրողների 36,6, իշխող «Արդարություն եւ զարգացում» կուսակցությանը՝ 30,4 տոկոսը: Քրդամետ DEM –ի վարկանիշը 10-12 տոկոսի սահմաններում է:
Ներքաղաքական բեւեռացմանը զուգահեռ խորանում են նաեւ տնտեսական դժվարությունները: Թուրքական լիրան մեկ ամսում արժեզրկվել է 8 տոկոսով: Ընդ որում, Կենտրոնական բանկը պահուստաներից շուրջ 50 միլիարդ դոլարի «ինտերվենցիա է իրականացրել»՝ միաժամանակ կտրուկ բարձրացնելով վերաֆինանսավորման տոկոսադրույքը, որ հասցվել է ռեկորդային 46 տոկոսի:
Իր քառորդդարյա իշխանության մի քանի փուլերում Ռեջփ Թայիփ Էրդողանը համանման իրավիճակներ հաղթահարել է՝ կիրառելով ոչ միայն «փափուկ», այլեւ կոշտ ուժ: Նրա մեծագույն հաջողություն է համարվում բանակի «հնազանդեցումը»: Բայց, ինչպես մի շարք վերլուծություններ են պնդում, ներկայիս մրցակցությունը մի էական առանձնահատկություն ունի. Ժողովրդա-հանրապետական կուսակցությունը «հայացքն ուղղել է կենտրոնական Անատոլիային», որտեղ Էրդողանը եւ նրա գլխավորած կուսակցությունն ավանդաբար ամենամեծ թվով ձայներն են ստանում:
Ապրիլի 19-ին ԺՀԿ-ն «Կենտրոանական Անատոլիայի Յոզգաթ նահանգում նշանակալի հանրահավաք է անցկացրել»: Ակցիային, ըստ ոստիկանության հրապարակած տվյալների, մասնակցել է 15 հազար մարդ: Հաշվի առնելով այն, որ անցած նախագահական ընտրություններում Էրդողանն այդ նահանգում ստացել է քվեների 76 տոկոսը, քաղաքական առումով այդ հանրահավքը կարելի է ընդդիմության հաջողություն համարել:
Հանրահավաքը վարել է ԺՀԿ առաջնորդ Օզելը: Ընդ որում, նա Էրդողանին խիստ քննադատության է ենթարկել ոչ միայն տնտեսական դժվարությունների, քաղաքացիական ազատությունների սահմանափակման, այլեւ Գազայի հարցում «ոչ հետեւողական լինելու» համար: Օզելը հայտարարել է, որ նախագահական արտահերթ ընտրությունների պահանջով արդեն տասը միլիոնից ավելի ստորագրություն է հավաքվել:
ԺՀԿ-ի քաղաքական ծրագրերին իրազեկ աղբյուրները հայտնում են, որ Օզելը եւ նրա թիմը մտադիր են այդ թիվը հասցնել երեսուն միլիոնի: Դա խորհրդանշական է. անցած նախագահական ընտրություններում Էրդողանը երեսուն միլիոն քվե չի ստացել: Եթե ընդդիմությանը հաջողվի այդ շեմը հաղթահարել, ապա հանրային ընկալումն այն կլինի, որ Էրդողանի «դարաշրջանն ավարտվում է»:
Այս համատեքստում չափազանց կարեւոր է, որ անցյալ շաբաթ Թուրքիայի նախագահն Անկարայի իր նստավայրում ընդունել է քրդամետ DEM կուսակցության խորհրդարանական խմբակցության երկու պատգամավորի: տեղեկություն է տարածվել, որ նրանք ներկայացրել են «մի քանի կետից կազմված պահանջագիր»: Իշխող կուսակցությունն այդ տեղեկությունը հերքել է, բայց մեկնաբանների մոտ տպավորություն կա, որ խոսքն ամենից առաջ «Քրդական բանվորական կուսակցության» առաջնորդ Աբդուլլա Օջալանին ներում շնորհելու մասին է:
Ուժերի հարաբերակցությունն այնպիսին է, որ արտահերթ կամ հերթական ընտրություններում հաղթելու համար Էրդողանը քրդական ընտրազանգվածի աջակցության խիստ կարիք կունենա: Բայց Օջալանի եւ քրդերին քաղաքական իրավունքներ շնորհելու հարցում զիջողականության դիմաց նա կարող է կորցնել «Ազգայնական շարժում» կուսակցության աջակցությունը: Էրդողանի համար չափազանց խնդրահարույց է դարձել նաեւ Սիրիան: Ընդդիմության բողոքի ակցիաներին զուգահեռ Իսրայելը մեծացնում է ճնշումը: Ժողովրդա-հանրապետական կուսակցության հանրահավաքի օրն Իսրայելի ԶՈՒ ԳՇ պետ Զամերն այցելել է Գոլանի բարձունքներ եւ Սիրիայի հետ բուֆերային գոտի, որ անցյալ տարվա դեկտեմբերից գտնվում է իսրայելական վերահսկողության տակ:
Իսրայելի հետ երկու շաբաթ առաջ Բաքվում Թուրքիայի ուժային կառույցների ներկայացուցիչների բանակցությունները, երեւում է, առանձնակի արդյունքի չեն հանգել: Արտաքին գործերի նախարար Ֆիդանը չի բացառել, որ Թուրքիան եւ Իսրայելը «Սիրիայում կարող են բախվել»: Էրդողանին առայժմ չի հաջողվում համաձայնեցնել Միացյալ Նահանգներ իր այցի օրակարգը եւ ժամկետները: Անորոշ է մնում Ռուսաստանի նախագահ Պուտինի Թուրքիայի այցի կազմակերպումը: Դրանք չեն կարող պատահական ազդակներ լինել:
Թիվ 1 սյունակ, Վահրամ Աթանեսյան
