Հայաստանում կրկին գործի է դրվել հին, պարզունակ և շատ վտանգավոր հանրային մեխանիզմը. մարդը պետք է ոչ թե պարզապես դիրքորոշում ունենա, այլ պարտավոր է ունենալ հենց այն դիրքորոշումը, որը նրանից պահանջում է աղմկոտ, ագրեսիվ և ինքնակոչ ամբոխը։
Այս անգամ թիրախում է հայտնվել Նազիկ Ավդալյանը՝ աշխարհի չեմպիոն, Եվրոպայի կրկնակի չեմպիոն, մարդ, որը միջազգային հարթակներում բարձրացրել է ոչ միայն ծանրաձողը, այլև Հայաստանի դրոշը։ Մարզուհի, որի կենսագրության մեջ կա ցավ, վերադարձ, բնավորություն, կամք և արդյունք։
Առիթը դարձավ Գագիկ Ծառուկյանի կալանավորումը և դրան հաջորդած սպասումների ալիքը. իբր այն մարզիկները, որոնց տարիների ընթացքում աջակցել է Ծառուկյանը, որոնց խրախուսել է, նվերներ է տվել, մեծարել է, հիմա պարտավոր են դուրս գալ և ասել «ճիշտ» խոսքեր։
Ոչ թե մարդկային, անկեղծ
այլ հենց այն բառերը, որոնք կհագեցնեն հերթական բազմոցային տրիբունալի ախորժակը։
Նազիկ Ավդալյանը ասաց այն, ինչ կարող էր ասել արժանապատիվ մարդը։ Նա չփորձեց իրեն ներկայացնել իրավաբան, քննիչ, դատավոր կամ քաղաքական մեկնաբան։ Նա ազնվորեն գրեց, որ կարող է խոսել սպորտի մասին, որովհետև դա իր կյանքն է, իր ոլորտը։ Իսկ իրավական կամ քաղաքական հարցերին չի կարող գնահատական տալ, եթե ամբողջությամբ չի տիրապետում իրավիճակին։ Միևնույն ժամանակ նա մարդկային աջակցություն հայտնեց Գագիկ Ծառուկյանին, նրա տիկնոջը և ընտանիքին՝ մաղթելով ուժ և համբերություն։
Եվ ի՞նչն է այստեղ սխալ։
Ի՞նչ էին ուզում լսել բարոյականության այս նորաթուխ դատախազները։ Որ աշխարհի չեմպիոնը նետվե՞ր քաղաքական խրամատ։ Որ բոլորից բարձր գոռա՞ր։ Որ իր շնորհակալությունը ապացուցե՞ր հրապարակային հիստերիայով։ Որ մարզիկը, որն ամբողջ կյանքում խոսել է արդյունքով, հիմա սկսի արդարանալ այն մարդկանց առաջ, որոնց գլխավոր նվաճումը մեկնաբանություններում ճամարտակե՞լն է։
Հենց սա է պահի ամենատհաճ և ամենամերժելի կողմը։
Մարզիկին տրված նվերը նրա խղճի գնման գործարք չէ։ Տունը, պարգևը, աջակցությունը, մեցենատի ուշադրությունը չեմպիոնի նկատմամբ ցմահ պարտավորագիր չեն։ Դա արժանիքի ճանաչում է։ Դա հասարակության շնորհակալությունն է մարդուն, որը պատիվ է բերել երկրին։
Եվ ցանկացած մեցենատի, ցանկացած գործարարի, ցանկացած սպորտային կառույցի ղեկավարի համար պետք է պատիվ լինի կանգնել Նազիկ Ավդալյանի նման մարզիկների կողքին։
Որովհետև մեցենատը չէ, որ չեմպիոնին դարձնում է չեմպիոն։ Նա կարող է օգնել, աջակցել, պայմաններ ստեղծել, դուռ բացել։ Բայց մրցահարթակ դուրս է գալիս մարզիկը։ Ցավը տանում է մարզիկը։ Վնասվածքը հաղթահարում է մարզիկը։ Ծանրությունը բարձրացնում է մարզիկը։ Դրոշը բարձրացնում է մարզիկը։ Հիմնը լսում են բոլորը, հպարտանում են հայերը։
Նազիկ Ավդալյանը ոչ ոքի պարտավոր չէ ապացուցել ո՛չ իր շնորհակալությունը, ո՛չ իր քաջությունը, ո՛չ իր մարդկայնությունը։ Նա արդեն ապացուցել է գլխավորը՝ իր ճանապարհով, իր կարիերայով, իր վերադարձով, իր հաղթանակով։
Իսկ նրանք, ովքեր այսօր նրանից «ավելին» են պահանջում, թող նախ պատասխանեն մի պարզ հարցի. դուք ո՞վ եք և ի՞նչ եք արել։
Ո՞ւր է ձեր աշխարհի չեմպիոնական տիտղոսը։ Ո՞ւր է ձեր բարձրացրած դրոշը։ Ո՞ւր է ձեր բերած պատիվը Հայաստանին։ Ո՞ւր է ձեր ցավը, որը տարել եք առանց տեսախցիկների և ծափահարությունների։ Ո՞ւր է ձեր հաղթանակը, որից հետո երկիրը կարող էր ասել՝ սա մեր մարզուհին է, մեր չեմպիոնը, մեր հպարտությունը։
Չկա։
Կա միայն աղմուկ։ Կա սոցիալահխն մանր եռուզեռ։ Կա ցանկություն՝ երևալու ամենահավատարիմը, ամենաբարձր գոռացողը, ամենա«սկզբունքայինը»։ Բայց դա սկզբունքայնություն չէ։ Դա հավատարմության էժան մրցույթ է, որտեղ ամեն մեկը փորձում է կանգնել սկանդալի կենտրոնին ավելի մոտ և գոռալ մյուսներից բարձր։
Նորմալ հասարակությունում մարզիկին հարգում են ոչ միայն այն ժամանակ, երբ նա մեդալ է բերում։ Նրան հարգում են նաև այն ժամանակ, երբ նա քաղաքական կարգախոսի փոխարեն ընտրում է մարդկային ինտոնացիան։ Նրան հարգում են նաև այն ժամանակ, երբ նա չի ցանկանում իր անձնական վերաբերմունքը վերածել հրապարակային ներկայացման։
Նազիկ Ավդալյանն ասաց բավարար։ Ավելին՝ նա ասաց արժանապատիվ։ Առանց հիստերիայի։ Առանց քաղաքական պաթոսի։ Առանց կեղծ խիզախության։ Մարդկային ձևով։
Եվ եթե ինչ-որ մեկին դա քիչ է, խնդիրը Նազիկ Ավդալյանի մեջ չէ։ Խնդիրը նրանց մեջ է, ովքեր մարդկային շնորհակալությունը սովորել են չափել գոռոցի դեցիբելներով։
Հանգիստ թողեք չեմպիոնին։
Հայաստանը պետք է սովորի տարբերել այն մարզիկներին, որոնք փառք են բերել երկրին, մեկնաբանությունների այն փրփուրից, որը վեր է բարձրանում յուրաքանչյուր քաղաքական փոթորկի ժամանակ։
Նազիկ Ավդալյանը Հայաստանի սպորտային պատվի մի մասն է։
Իսկ նրա հասցեին հնչող հեյթը դիրքորոշում չէ։ Դա մանր, անշնորհակալ և ամոթալի տեսարան է:
Թիվ 1 մեդիայի հիմնադիր Էդգար Բաբայան
