Շուռնուխի գյուղապետը սովոր չէ «լայվերի», բայց ստիպված դիմել է այս միջոցին, քանի որ վտանգված է Շուռնուխի անվտանգությունը։ Գյուղապետը խնդրում է բոլորին զենք վերցնել և շտապել օգնության, քանի որ կարևոր է յուրաքանչյուրի աջակցությունը։
Նկատենք՝ նա միակը չէ, որ ահազանգում է վտանգի մասին. Աղավնոյում թեև լույսի հարցը լուծվել է, բայց ռուս խաղաղապահները գյուղացիներից պահանջել են հանձնել զենքերը։ Գյուղաբնակները համոզված են, որ հանձնելու են հերթական գյուղը, ուստի նախօրոք իրենց զրկում են պաշտպանական միջոցներից։
Համաձայնենք՝ տարածվող նմանատիպ տեսանյութերը ստեղծում են անպաշտպանվածության զգացողություն ՀՀ ամբողջ տարածքում, և արմատանում է այն զգացողությունը, որ երկրում քաոս է տիրում։ Միգուցե պատկան մարմինների կողմից ժամանակին տրվող հերքումները կամ պարզաբանումները մի փոքր նպաստեին լարվածության լիցքաթափմանը, սակայն կամ դրանք ուշանում են, կամ չեն հերքվում, կամ էլ դրանք այլևս հավատ չեն ներշնչում, քանզի արդյունքում տեսնում ենք մասնատվող երկիր, ստորագրված փաստաթղթի անտեսում և աչք ծակող անզորություն։
Իրավիճակի պատասխանատուները կարող են խոսել ուղղորդված տեղեկատվական հարձակումների մասին, սահմանազատման ցավոտ գործընթացի մասին, որը մենք առանց այդ էլ հասկանում ենք, բայց չենք ընկալում՝ ինչպե՞ս կարելի է միայն ասել, բայց ոչինչ չանել դրա դեմն առնելու համար։ Թե՞ դեռ իրենք չեն ըմբռնել, որ խոսքը ոչինչ է, երբ այն բյուրեղացված չէ հետևողական և քրտնաջան աշխատանքով։
Քրիստինե Հովսեփյան
