– Դարիկը մնաց բնակավայր, ցավոք, էլ գյուղ չդարձավ,- ափսոսանքով ասում է Դարիկի միակ ընտանիքի տանտիրուհին՝ Իրինա Թադեւոսյանը, եւ պատմում գյուղի ու իր ճակատագիրը:
Եթե Դարիկից մի քանի հարյուր մետր հյուսիս գնաս, կհասնես Վրաստան, իսկ եթե արեւմուտք՝ Թուրքիա: Նույնիսկ Շիրակի մարզում քչերը գիտեն Դարիկի մասին:
Արփի լճի հարեւանությամբ՝ ծովի մակարդակից 2200 մետր բարձրության ալպիական տարածքում, ապրում է միայն մեկ ընտանիք՝ իր անասնաֆերմայով:Երեւանի կենտրոնում բնակվողները երիտասարդական խանդավառությամբ 27 տարի առաջ եկել են ու պատրաստվում են ծերանալ այստեղ: Անասնաբույժ ամուսիններով ալպիական այս բնակավայրն ընտրել են, որովհետեւ լավագույն վայրն է էկոլոգիապես մաքուր սնունդ ստանալու՝ քիմիական նյութերից զերծ գյուղատնտեսությամբ զբաղվելու համար: Երազում էին ստեղծել օրինակելի ֆերմա՝ նոր ցեղատեսակներով ու նոր գյուղատնտեսական տեխնոլոգիաներով:
– Արցախյան շարժումը սկսվելուց հետո այս տարածքները լքվեցին ու դրանք տալիս էին անվճար: Ես ու ամուսինս սովորում էինք Երեւանի անասնաբուժական ինստիտուտում: Որոշեց, որ պետք է ֆերմեր դառնա: Եկավ, 20-25 կով առավ:
Խմորին կարագի շերտն է քսում Իրինան ու խմորին հալած կարագը քսելու թեթեւությամբ էլ պատմում է, թե ինչպես ադրբեջանցիներից հետո մնացած տարածքը սկսեցին բնակեցնել իրենցով ու աշխատողներով, միայն թե 27 տարիները թեթեւ չեն անցել:
– 90-ականներին ֆերմա ստեղծելը բուրժուայի պահվածք էր համարվում, շատերը չէին հասկանում մեզ: Գյուղը թալանված էր, տունը՝ քարուքանդ եղած, ոչ մի պայման չկար ապրելու: Հայկական գամփռներ սկսեցինք բազմացնել, որ մեզ օգնեն պահպանել մեր նորաստեղծ ֆերման: Բայց էն ժամանակ հայ-վրացական սահմանը բաց էր, սահմանային ուղեկալ չկար, ու մեր անասունները գողացան:
Ամբողջական հոդվածը՝ mediamax.am
Լուսանկարը` Կարեն Մկրտչյան (Մեդիամաքսի համար)
