Վրաց անկախ փորձագետ Զաալ Անջապարիձեն CivilNet-ին տված հարցազրույցում մեկնաբանել է Վրաստանում վերջերս տեղի ունեցած ներքաղաքական իրադարձությունները, «Ռուսթավի 2» -ի միջադեպը, երկրի քաղաքական իրավիճակը, Ռուսաստանի հետ դիմակայության նոր փուլը:
-Կարելի է՞ արդյոք «Ռուսթավի -2» հեռուստաալիքով ուղիղ եթերում հնչած հայհոյանքները Պուտինի հասցեին դիտարկել որպես սադրանք։
-Ես կասեի, որ դա «պատվիրված սադրանք» էր, եւ լրագրողը, որը բարձրաձայնել է հայհոյանքները Ռուսաստանի նախագահի հասցեին, հանդիսանում է փոքրիկ պտուտակ այս խաղում: Հավանաբար նա պետք է մասնակցեր սադրանքին, եւ այս ամենի նպատակն էր բարդացնել վրաց-ռուսական հարաբերությունները, որոնք վերջին տարիներին սկսել էին կարգավորվել:
-Ինչպես եք գնահատում Վրաստանի իշխանությունների արձագանքը «Ռուսթավի 2» -ում տեղի ունեցածի վերաբերյալ:
-Կարծում եմ, որ արձագանքը որոշ չափով շտապողական էր: Նախագահի եւ վարչապետի մակարդակով այդպիսի արձագանքը մասնավոր հեռուստաընկերության կողմից կազմակերպած սադրանքին, իհարկե, անհամեմատելի են: Ստեղծվեց տպավորություն, որ պետության առաջին անձինք ուշադրության են արժանացնում սովորական սադրիչի: Մամուլի ծառայության կամ փոխնախարարի մակարդակի հայտարարությունը լրիվ բավարար կլիներ:
-Ըստ Ձեզ՝ ռուսական ղեկավարությունը ինչպես կարող է արձագանքել «Ռուսթավի -2» -ի միջադեպին:
-Ռուսաստանը շատ յուրահատուկ կերպով արձագանքեց, այսպես ասած, «բարի եւ չար ոստիկանի» սկզբունքով: «Չարը»՝ Պետական Դուման, որոշեց պատժել Վրաստանին պատժամիջոցներով, սակայն «լավը»՝ Պուտինը, որոշեց ներել և դեմ արտահայտվեց պատժամիջոցների: Սա մեկ կրակով առնվազն երկու նապաստակ սպանելու ցանկությունն է. Վրաստանում ռուսամետ ուժերին տալ նոր հաղթաթուղթ, հակառուսական ուժերին փակուղի մտցնել, թույլ չտալ Վրաստանում հակառուսական տրամադրությունների նոր ալիք, եւ լրացուցիչ վնաս չհասցնել իրենց միջազգային հեղինակությանը, առավել եւս, Արևմուտքի հետ կոնֆռոնտացիայի որոշակի թուլացումից հետո:
-Ինչպիսին է Վրաստանում քաղաքական ուժերի բաշխումը այսօր: Հնարավոր է արդյոք իրավիճակի հետագա խորացում, եւ ում է այն ձեռնտու:
-Հունիսի 20-ի իրադարձությունների ճնշման ներքո «Грузинская мечта» իշխող կուսակցությունը որոշում կայացրեց 2020 թ. Խորհրդարանական ընտրությունները անցկացնել 100 տոկոսանոց համամասնական ընտրակարգով զրոյական խոչընդոտով, որից հետո փոքր կուսակցությունների եւ որոշ ռեսուրսներ ունեցող քաղաքական ուժերի համար պատուհան բացվեց դեպի քաղաքականություն։ Այժմ թեև ծանր, բայց երկխոսություն ընթանում է իշխող կուսակցության եւ ընդդիմության միջեւ՝ փոխելու ընտրական համակարգը: Եթե իշխող կուսակցությունը կարողանա համաձայնության գալ քաղաքական ուժերի մեծամասնության հետ եւ հավաքել 113 ձայն խորհրդարանում (որոնք անհրաժեշտ են սահմանադրական փոփոխությունների համար), ապա մենք կարող ենք ակնկալել քաղաքական ուժերի վերադասավորման նոր փուլ: Այս գործընթացը սկզբունքորեն սկսվել է: Վրաստանի խոշորագույն բանկերից մեկի համասեփականատեր Մամուկա Խազարաձեն արդեն հայտարարել է, որ մտնում է քաղաքականություն: Հնարավոր է, որ մինչ խորհրդարանական ընտրությունները մենք ականատես լինենք քաղաքականության մեջ մի շարք նոր սուբյեկտների ի հայտ գալուն, որոնք կունենան բավարար ռեսուրսներ նախընտրական քարոզչության վարելու համար:
– Արդյոք այս բոլոր զարգացումները նշանակում են Ժնեւի գործընթացի ավարտ, եւ ինչպիսին եք դուք տեսնում իրավիճակի արդյունքը:
-Կարծում եմ, որ վերջին շաբաթների ընթացքում Վրաստանում հայտնի իրադարձությունները չեն ազդի Ժնեւի միջազգային բանակցությունների վրա, քանի որ կողմերից ոչ մեկը շահագրգռված չէ դրանք սահմանափակել: Վրաստանի համար սա միակ միջազգային հարթակն է, որտեղ քննարկվում են իր գրավյալ տարածքների խնդիրները, իսկ ՌԴ-ի համար այն շատ հարմար ձեւաչափ է, որտեղ ինքը հանդես է գալիս ոչ թե որպես հակամարտության կողմ, այլ որպես միջնորդ:
-Կարող է արդյոք Հայաստանը դառնալ բուֆեր Թբիլիսիի եւ Մոսկվայի միջեւ, եւ եթե այո, ինչ կարող է անել Երեւանը այս ուղղությամբ:
-Չգիտեմ, թե ինչ եք ներդնում «բուֆեր» հայեցակարգում: Եթե նկատի ունեք միջնորդություն, ապա այս փուլում ես կարծում եմ, որ դա դժվար է իրականացնել մի շարք քաղաքական պատճառներով: Ի վերջո, Հայաստանը ՀԱՊԿ անդամ է: Բացի այդ, Հայաստանն այժմ ունի բավականաչափ ներքին եւ արտաքին քաղաքական մտահոգություններ `նման առաքելություն իրականացնելու համար: Թբիլիսիում, որքանով ես գիտեմ, նույնպես չեն քննարկում նման տարբերակ:
Ավելին՝ civilnet.am
