Հայաստանի բենզինի շուկայում տեղի ունեցող վերջին զարգացումները պարզ կերպով արտացոլում են բարեխիղճ մրցակցության եւ հայկական հնարամտության երկու էպիզոդ։
Մի կողմում՝ ընկերություն, որը չվախեցավ ասել ճշմարտությունը, նշել ներմուծվող երկիրը, մյուսում՝ բենզալցակայանների ցանց, որը որոշեց, որ լռությունն ու քողարկումը ավելի շահավետ են, քան ազնվությունը։
Փաստը մեկն է․ Ադրբեջանից բենզին է ներմուծվել։ RanOil-ը այդ փաստը չթաքցրեց։ Չփորձեց վերանվանել բենզինը, չդիմեց կուլիսային մանևրների, չփորձեց սպառողին ներկայացնել այն որպես այլ ծագման արտադրանք։ Ընտրեց դժվար, բայց ուղիղ ճանապարհը՝ հասկանալով, որ դրա գինը լինելու է հանրային քննադատությունը։
CPS-ը ընտրեց հակառակը։
Բենզինը ներմուծվել է առանց այն թանկացնող որևէ լրացուցիչ արժեքի, սակայն շուկայում ներկայացվում է «եվրոպական» անվան տակ և վաճառվում ավելի բարձր գնով՝ ապահովելով գերշահույթ։ Սա մարքեթինգ չէ։ Սա գիտակցված մոլորեցում է, երբ ապրանքի իրական ծագումը թաքցվում է։
Սա անբարեխիղճ տնտեսվարողի վարքագիծ է։ Ոչ միայն բարոյական, այլ նաև իրավական տեսանկյունից։ Երբ սպառողը վճարում է ավելի շատ՝ սխալ տեղեկատվության հիման վրա, այստեղ արդեն հարցերը պետք է հետաքրքրեն ոչ միայն հանրությանը, այլ նաև վերահսկող և տեսչական մարմիններին։
RanOil-ի օրինակը ցույց է տալիս, որ հնարավոր է գործել այլ կերպ։ Ճշմարտությունը չթաքցնել, պատասխանատվությունից չփախչել, շահույթը չդարձնել ամեն ինչի չափանիշ։ CPS-ի վարքագիծը՝ հակառակը, փաստում է, թե ինչ է լինում, երբ բիզնեսը սկսում է կառուցվել խաբեության վրա։
Այս պատմությունը բենզինի մասին չէ։ Սա շուկայի մասին է։ Եվ այն մասին, թե ովքեր են պատրաստ կանգնել հանրության առաջ ուղիղ, և ովքեր՝ նախընտրում են թաքնվել «եվրոպականի» պիտակի հետևում։
