Երևանը այսօր կանգնած է ոչ թե ապագայի, այլ անցյալից եկած խնդիրների առաջ։ Խցանումներ՝ ամեն ժամ ավտոմեքենաներով խեղդված բակեր, հանրային տարածքների բացակայություն, երեխաների խաղահրապարակների և կանաչ գոտիների ակնհայտ պակաս։ Քաղաքը աճել է, մեքենաների քանակը՝ բազմապատկվել, իսկ բակերը մնացել են խորհրդային հաշվարկների մակարդակում։
Բնակելի թաղամասերի իրական պատկերը պարզ է։ Բակերի մեծ մասը զբաղեցված է խորհրդային ժամանակներից մնացած մետաղական գարաժներով։ Իրավական առումով՝ շատ դեպքերում դրանք վիճահարույց են կամ ընդհանրապես չկանոնակարգված, փաստացի՝ զբաղեցրած հանրային տարածք։ Քաղաքը կորցրել է տարածքներ, մարդիկ՝ շնչելու և ապրելու որակ։ Քաղաքապետարանը դրանք ապամոնտաժելու հարցում առաջ է շարժվում է կրիայի արագությամբ։
ԿԱ ԼՈՒԾՈՒՄ և այն բարդ չէ
Ավտոմատացված ռոտորային (կառուսելային) կայանատեղիները այն տեխնիկական լուծումներից են, որոնք իրապես համապատասխանում են Երևանի իրականությանը։
Սրանք ուղղահայաց ավտոկանգառներ են, որտեղ մեքենաները տեղադրվում են շարժական հարթակների վրա՝ ավտոմատ համակարգով։ Մեկ մոդուլը կարող է տեղավորել 8–12 մեքենա՝ զբաղեցնելով ընդամենը 2–3 սովորական կայանատեղու չափ տարածք։
Սա ոչ թե էկզոտիկ «հայ-թեք» գաղափար է, այլ մաքուր ինժեներիա՝ մետաղ, հիդրավլիկա, պարզ ավտոմատիկա։ Եվ հենց այստեղ է ամենակարևոր հանգամանքը։
ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ԿԱՐՈՂ Է ԴԱ ԱՆԵԼ ԻՆՔՆՈՒՐՈՒՅՆ
առանց թանկ ներմուծման և կախվածության
Նման համակարգերի ներկրման գները բարձր են ոչ թե տեխնիկական բարդության, այլ բրենդի, լոգիստիկայի և արտաքին սերտիֆիկացիաների պատճառով։ Իրականում դրանց հիմքում ընկած է տեխնիկական մի լուծում, որը հայ ինժեներական դպրոցը լիովին ունակ է մշակելու և արտադրելու տեղում։
Տեղական նախագծման և արտադրության դեպքում ինքնարժեքը նվազում է առնվազն 30–40 տոկոսով։ Սպասարկումը դառնում է տեղական և արագ։ Լուծումները հարմարեցվում են Երևանի բակերի առանձնահատկություններին։
Սա պարզապես կայանատեղի չէ։ Սա կարող է դառնալ նոր ինժեներական և արտադրական ուղղություն՝ տեղական տնտեսության համար։
ՍԱ ՔԱՂԱՔԱՇԻՆԱԿԱՆ ԳՈՐԾԻՔ Է
և այստեղ է պետության պատասխանատվությունը
Մեկ ռոտորային կայանատեղին ազատում է մինչև 10–12 մեքենայի զբաղեցրած տարածք։ Դա նշանակում է ապամոնտաժված մետաղական գարաժներ, վերադարձված բակեր, ստեղծված խաղահրապարակներ, կանաչ գոտիներ և նորմալ քայլելու միջավայր։
Խոչընդոտը ինժեներիայի մեջ չէ։ Խոչընդոտը կառավարման մեջ է։ Հողի հարցը, գարաժների «սեփականատերերի» շահերը, համակարգային մոտեցման բացակայությունը և քաղաքական կամքի պակասը տարիներ շարունակ թույլ չեն տվել քաղաքին շարժվել առաջ։
Բայց եթե խնդիրը դիտարկվի ոչ թե որպես տեխնիկական մանրուք, այլ որպես քաղաքի վերակառուցման մաս, լուծումը դառնում է իրատեսական։
Կառավարությանը և Երևանի քաղաքային իշխանություններին անհրաժեշտ է նախաձեռնել փորձնական ծրագրեր բնակելի բակերում, ներգրավել տեղական ինժեներներին և արտադրողներին, կապել այս լուծումները բակերի բարեկարգման ծրագրերի հետ և առաջարկել համաֆինանսավորման մոդել բնակիչների համար։
Սա այն դեպքն է, երբ շահում են բոլորը՝ քաղաքը, քաղաքացին և տնտեսությունը։
Մետաղական գարաժների դարաշրջանը պետք է ավարտվի։
Քաղաքը պետք է վերադարձնել մարդկանց։
Եվ դա հնարավոր է, եթե այս հարցին վերջապես վերաբերվեն լրջորեն։
Էդգար Բաբայան Թիվ 1 Մեդիա
