Ուզում եմ տեղեկացնել, որ իմ կողմից բարձրացված խնդիրը, կարծես թե, կարգավորվում է։ Չգիտեմ, աշխատանքները իմ գրելուց հետո սկսեցի՞ն, թե պարզապես հանգամանքները համընկան։ Այնուամենայնիվ այսօր Հալաբյան փողոցով անցնելիս նկատեցի, որ ասֆալտապատման աշխատանքներ են իրականացվում, նույնիսկ ճանապարհային նշան էլ էր դրված։
Իհարկե շնորհակալ եմ, որ քաղաքային իշխանությունները չեն անտեսում քաղաքացիների բողոքներն ու համատասխան հետևություններ են անում, բայց ամեն դեպքում այստեղ մի մեծ խնդիր կա, որն իսկապես անհանգստացնում է ինձ։
Տպավորությունն այնպիսին է, թե այս պետությունը կառավարվում է ֆեյսբուքի միջոցով և որոշումներն էլ իրենց հերթին կայացվում են ֆեյսբության ընդդիմախոսների ծափահարություններին արժանանալու համար։
Տպավորությունն այնպիսին է, թե համակարգն աշխատում է տարերային ու ինքնահոս տրամաբանությամբ, իսկ գործադիր իշխանություններն էլ գործում են իրավիճակային արձագանքման սկզբունքով՝ չունենալով երկարաժամկետ ռազմավարական ծրագիր։
Տպավորությունն այնպիսին է , թե նախարարները ֆեյսբուքում են աշխատում, այլ ոչ թե ՀՀ կառավարությունում՝ փափագելով ամեն օր արժանանալ «իմ սրտի նախարար, իմ սրտի անդամ» և համանման լպրծուն ու զզվելի հաճոյախոսությունների։
Սրանք իրականում շատ վատ տպավորություններ են, որոնք մեր պետությանը շատ վատ տեղ են տանելու։ Պետությունը չի կարող կառավարվել փողոցային պառլամենտի միջոցով, պետությունը չի կարող կառավարվել թերի կրթված զանգվածի ծափահարությունների ներքո։
Չափազանց զավեշտալի իրավիճակում ենք հայտնվել․ փաստորեն մինչև ես «բոզի շուխուռ» չանեի այդ փողոցը չէր սարքվելու, կարո՞ղ եք ասել, թե ո՞վ եմ ես, ինչո՞ւ պետք է ես ձեզ ասեմ, մի՞թե չգիտեիք, որ Հալաբյան փողոցում չպետք է մեծ փոս լիներ։
Պետք չի իրավիճակն այս շփոթել ժողովրդավարության հետ, ուղիղ ժողովրդավարությունն ու կարճաժամկետ արձագանքման սկզբունքով գործող համակարգը տարբեր բաներ են։
Կարպիս Փաշոյանի ֆեյսբուքյան էջից՝
